دل موئے دا دارُو کوئی نہ ہُٹّے کر دوائیاں

(پنجابی زبان میں میری پہلی ‘باقاعدہ’ کاوش)

دل موئے دا دارُو کوئی نہ ہُٹّے کر دوائیاں
صدقے جائیے سجن دے جنھے لاش نوں اَگّاں لائیاں

ہجر وصال دی آساں بھانویں سوکن بن بن بیٹھن
دل دیاں کَندھاں کیہڑیاں کَندھاں کی ڈھائیاں کی چائیاں

جیوندی جاگدی خلقت تیری مر مُک گئی اے ربّا
چار چفیرے چپ ای چپ اے دِتیاں لکھ دُہائیاں

تیرے مکھ دے وَید توں حالی آساں نئیں سن مکیاں
میری کَھٹ نوں ویہڑ کھلوتے سنگی وانگ شُدائیاں

دل عشقے دا چیلا ای لوکا کر نہ وساہ کِتے بَہِیں
ٹُٹ پینے نے جِندڑیاں کِنیاں ایس پُلیکھے پائیاں

راحیلؔ فاروق

مقامی لغت:
ہُٹّے: تھک گئے
ویہڑ کھلوتے: گھیر لیا

تبصرہ کیجیے